نمی دونم چرا ُ این فهمیدنِ چـرا ـش ، خـودش از نوشتن ـه سخت تره !

چند وقتیه که با این ذهن ُ فکرِ آشفته ،نوشتن شده آخرین راه واسه آروم شدنم ُ این... خیلی اذیتم می کنه...

یه روزی ، خیلی راحت بود برام نوشتن... شاید راحت تر از حرف زدن حتی!

ولی الان نیس... الان دیگه نه حرف زدن برام راحته ، نه نوشتن ! موندم حرفام رو چه کار دارم می کنم که خودم خبر ندارم! شاید به یه طریقی که نمی دونم ، تو ذهنم تغییرِ شکل دادن ُ شدن همین افکاری که دارن به هم هی گره می خورن و رشته رشته طناب می سازن ُ وقتی می خوام از بینشون رد بشم ، هی زیرِ پام گیر می کنن ُ با مغز می ـندازنم زمین !

فکرش ُ بکن ! امسال با این که رو هم رفته ، ۵ جلسه انشاء هم نداشتیم ، من تو هیچ کدومِ جلسه ها ، چیزی ننوشتم ! ینی هیچی ـا! انگار با خودم لج کرده باشم. یا نه نه . انگار که دست ُ فکرم با هم دعوا کرده باشن .( آره.. شاید یه همچین چیزی...) جز یه پاراگراف تو کاغذِ دفترچه یادداشت ، من از مهر امسال تا الان ، هیچی ننوشتم ُ این... برا من فاجعـه ـس... دلم برا اون چرت ُ پرت ـایِ گذشته ـم تنگ شده !

گاهی می شینم یه گوشه ُ سعی می کنم به افکارم سر ُ سامون بدم . هه ! جالبه که هیچ وقت هم موفق نمی شم. چون چیزی که کم ُ زیاد نمی کنم .

می شینم هی جا به جا می کنم فکر ها رو .

تو اینجا ! نه نه ! تو بیا اینجا که دلیلِ این یکی ای. تو برو اون طرف که هیچ ربطی به این طرف نداره. ولی قبلِ تو باید اونی باشه که دلیلت ـه. که... خُب دلیلت که بر می گرده به این طرف که. مگه این طرف ُ اون طرف از هم جدا نبودن !؟ ای بابا! نه . وایسا . تو بیا کنار فعلا" . نمیشه که. پس ادامه ـت رو کجا بذارم!؟ اووووفــ... افکــاااار ، در اختیــارِ خـود ! آزاد !

این جمله یِ آخر ، همون جمله ایِ که می شه به عنوانِ نتیجه ی یه ذهن تکونیِ ناموفق ازش یاد کرد!

نترس ملیکا !الان با نوشتنِ این جمله ها پشت سر هم ، قصدِ مرتب کردنِ انباریِ درون ـتُ ندارم. یه چند جمله ی دیگه می گم ُ تموم می کنم ُ باز تو می مونی ُ خودتُ خودشون !: )

یه چیزایِ جدیدی ـم یاد گرفتم این روزا... یه چیزایِ جدید ، راجبِ آدم ـایِ جدیدی که دارم کنارِ خودم می شناسم ُ این جدید ، هیچ به معنایِ اون جدیدِ تازه نیست...

آدم ـایی که جدید شدن در بعضی نگاه ها برام ، چون تا به حال اینجوری نگاهشون نکرده بودم ُ قدیمی ـن هنوز ، چون زاویه یِ دیدِ درونیم بهشون همیشه همین بوده ُ هست.

حس می کنم همه رو خیلی بیشتر از قبلا" ـا دوست دارم. البته گاهی به اینم شک می کنم که خُب من ذاتا" دوست دارم همه رو خیلی دوست داشته باشم ُ ازون جایی که یادم نمیاد قبلا" چقد بوده میانگینِ دوست داشتنم ، دارم حدسی ُ با توجه به تو متنِ امروز بودنم ، می گم که آره! این روزا همه رو خیلی بیشتر دوست دارم.

وقتی تو یه جمع ـی از آدم هایِ آشنا ُ به مراتب نا اشنا قرار می گیرم ، خیلی به دیالوگ ها و جمله هایی که می شنوم ، دقت می کنم. وقتی یکی که می شناسم ُ می بینم ، هی بینِ حرفاش ،دنبالِ ملاک واسه مقایسه با گذشته ها می گردم.

بعد خود به خود وقتی به گذشته هایِ اون طرف می رم ، خودم ـم می بینم که یه گوشه وایسادم ُ دارم می بینم اون آدم رو و نا خود آگاه ، مجبور می شم نگاهِ از بالایِ الانم ُ کنارِ اون خودِ گذشته هایِ طرفِ مقابلم قرار بدم ُ دنبالِ هیچ ملاکِ مقایسه ای نگردم. چون این من ـی که تو خاطره هایِ اطرافیانم در حالِ پرسه زدن ِ ،خیلی گویا و واضح ، من ُ کنارِ خودش شرح می ده... گاهی مجبور می شم این من ها رو باهم تنها بذارم تا خـوب به هم نگاه کنن... یه دلِ سیـر...

یه جوری که انگار دستِ خودم نیس ، یه سری کلمه رو کنارِ آدم ـا قرار می دم. کلمه هایی که انگار فقط با اون آدم معنی می شن ُ آدمی که می شه جمله یِ جمله سازیِ کلمه ها !

بعد اکثرا" وقتی جمله سازی ـام تموم می شن ُ نقطه می ذارم ، تهش یه "تبارک ا... احسن الخالقین" ـم تو دلم می گم ُ در ادامه خطاب به خدا اضافه می کنم که بابا دمت گرم... خوبه داری یه سری ُ که بهشون امید وار باشی. یه سری که با همین بودنشون ، عذاب وجدانِ ما رو در مقابلِ بی بنده بودنِ تو کم می کنن ُ تو درونمون ، برایِ بنده نبودنمون شرمنده...

می شینم فک می کنم گاهی که خدایا... چه کار می خوای بکنی با من  ، وقتی همین جوری روزا رو می گذرونمُ آدم نمی شم!؟ وقتی این سوال مطرح می شه ، تمومِ افکاری که به زحمت قبلش جابه جا کردم تا  جرعت پرسیدنِ این سوال رو به خودم بدم ، به شکلی اشفته تر از قبل ، بهم می ریزن. دیگه دسته دسته نمی شن... یه صف می شن که همین جوری پیچ ُ تاب می خوره ُ می گرده ُ تهش به سرش می رسه ُ می شه یه دایره ای که دیگه اول ُ آخری نداره ُ فقط یه مرکز داره با یه عالمه فکرِ ناشمارا ، که همه ـشون با یه فاصله ازین سوالِ اساسی در حالِ گردش ـن!

بچه که بودم ، شب ـا رو دوست نداشتم. به خاطره اون یه مدتی که شب ـا خوابم نمی برد ُ ازین مسائل ، همیشه از غروبِ خورشید به بعد ، خاطره یِ بد داشتم. امّا الان... احساس می کنم که به شبُ خلوت کردن با خودم ، نیاز دارم... نیاز دارم به اینکه با چشمایِ بسته ، انقدر دلتنگی ها رو واسه خودم دوره کنم تا ... و این "تا" یِ نا مشخصی که به تهش نمی رسم هیچ وقت... هی می خوام بگم تا یه وقتی ، اما تو راهِ رسیدن به این تا ، هی یادم می افته که یه چیزیُ رو جا گذاشتم ُ به "از" برمی گردم ُ تا بخوام برسم به اون جایی که بودم ، باز یادم میاد که... 

دلتنگی هم مثلِ خیلی چیزایِ دیگه تو زندگی ، یه "از" داره که همیشه توش یه چیزی جا می ذاری ُ یه "تا" که خبری ازش نداری...

شایدم ، تو زندگی ، خیلی چیزا هستن که مثلِ دلتنگی...

+از سجاوندی ُ این بندُ بساط ـا خوشم نمیاد ! پاراگراف ـارـم از هم جدا نکردم که بگم به راحتیِ ۴تا ستاره ُ نمی دونم دوتا خط فاصله ُ ازین حرفا ، از هم جدا نمی شن اینا. بینشون فاصله گذاشتم که تو این فرصت ، یه نفسی بکشم برایِ شرح دادنِ ادامه. همین ُ بس.

+ خیلی از خودم عصبانی ـم که به همه هی قولِ آپ کردن می دم ُ مُیسر نمی شه.  : ( گفتم که... جونم بالا میاد تا بنویسم... شرمنده یِ همه یِ دوستانم به خدا!: ( : |

+ احساس می کنم  به دبیرستان یه حسی دارم که واقعا" قابلِ وصف نیست . فقط وقتی می تونم معنی ـش کنم که دستِ فارغ التحصیل ـا رو تو حلقه می گیرم ُ فضا فقط می شه زمزمه ُ پژواکِ "امروز ، هر گوشه یِ دنیا ، گر با همیم ُ گر تنها ، با هم ، هم راه ُ هم پیمان ،ره پیماییم ، سویِ فردا..." و تکرارِ " راهی که با هم پیمودیم ، دیروزی که ، با هم بودیم..." ...

+سالِ نود... دوست داشتم... واقعا" می گم... شاید بتونم بگم که یکی از بهترین سالایِ عمرم بودی... به ۹۱ سفارشِ مارو بکن رفیق... بگو بچه یِ بدی نیستیم. با ما خوب تا کنه... ؛ )

+ دلم می خواست راجبِ عید بگم... راجبِ این " نو شدن" ـه کلیشه ای. امّا انقد حرف ـایِ غیرِ اون داشتم که.. شایدم گفتم . شما این جمله یِ آخرُ زود فراموش کنید. معلوم نی بگم یا نه. اونوقت باز شرمندتون می شم !: (

+ در ادامه یِ بالایی... از اون جایی که عید ُ بهار هیچ وقت برام شروعِ تغییرات تو زندگی نبودن ، حس کردم که اگه الکی ازشون با این القاب یاد نکنم ، بهتر باشه. آره! احتمالا" همینه. امّا می مونه گفت ُ گویِ ما با جنابِ هزار و سیصید و نود  ، که اونم اول باید با خودشون حرف بزنیم ، بعد به سمعِ حضورتون برسونیم !:دی

+ هدی... : | دعام کن... خواهش... : |

نمی گم سلام ـم برسون ، چون انقد باهاش حرف می زنم که دیگه کارم از سلامُ این حرفا گذشته...

فقط می گم جایِ من یه نگاه به گنبدـاش بنداز. ما که ندیدیم تا به حال... شما که دیدی ، یادِ ما بیفت. همین بسّه واسه یکی مثه من !: )

+ نمی دونم چرا از مشهد رفتنمون ننوشتم... بسکه... هـی...

 فقط این که آقا ! چه کردی با آخرِ هفته هایِ این من ِ پست  که در کنارِ عصرِ هر جمعه یِ دلگیر ، تمامِ هفته به یادِ لحظه هایی که گذشتند ، دلم می گیرد... : |

+ساینا... رسیدنِ ۱۵ اُمین اسفندِ زندگیت رو تبریک و برایِ تحملِ گذشتنش، برات آرزویِ صبر دارم .

ستادِ مبارزه با ماه پرستی ، از مشتقاتِ نژاد پرستی !:دی

+ امیدِ غریبانِ تنها ، کجایی...!؟